Strona 1 z 2
Jesteśmy grupą zajmującą się improwizacją teatralno-kabaretową. Wykonujemy absolutnie improwizowane, zmyślone na poczekaniu, stworzone na oczach widza szoły. W stworzeniu ich niezbędny jest czynny udział widzów, których pomysły tworzą szkielet scenariusza - pytamy ich o miejsce akcji, o postaci, które chcą oglądać, o konflikty, które mamy rozjątrzać, itp. Proszę sobie wyobrazić - jeden widz powie, że akcja się dzieje w garderobie modelek, inny zechce oglądać tam Osiłka i Złotą Rybkę, ktoś inny z widowni podrzuci, że Złota Rybka jest złośliwą alkoholiczką, a Osiłek przechodzi przemianę duchową - naszym zadaniem jest wziąć te sugestie od publiki i zbudować na ich podstawie scenkę lub nawet całe przedstawienie. Jako że za każdym razem widzowie są inni, za każdym razem nasze występy są inne:) Szoły Kompanów mogą przybierać krótkie formy skeczowe lub też długie formy fabularyzowane. Krótkie formy to tak zwane gry impro. Każda z takich gier rządzi się swoimi impro regułami - np Alfabet, w którym każde kolejne zdanie musi rozpoczynać się od kolejnej litery alfabetu, YYY, w którym widzowie mogą podpowiadać aktorom kwestie, których ci zapomnieli, Randka w Ciemno, w której widzowie nadają uczestnikom programu postaci - zadaniem wybierającej pani jest odgadnąć, kto kogo gra. Takich gier jest mnóstwo. Każda jest nieco inna. Reguły każdej z nich są widowni tłumaczone przed zagraniem." Długie formy są bardzo rozmaite. Znaną widzom telewizyjnym długą formułą impro są "Spadkobiercy". Nasza formuła nazywa się Miasteczko Porąbane. Akcja każdego występu dzieje się w tytułowym, małym polskim miasteczku. Widzowie nadają każdemu aktorowi zawód określający jego postać oraz relację, która łączy go z innym aktorem (np Nauczyciel wuefu kocha się w Tancerce GoGo, lub abstrakcyjniej, Kolekcjoner motyli-piroman zazdrości głosu swej żonie Dojarce, itp.) - tu znów wszystko zależy od widzów. Kiedy wszyscy Kompani wiedzą już kim są, gramy historię, która się tym postaciom w Porąbanem wydarzyła. Trochę parodiujemy polskie seriale typu Klan czy M jak Masakra. Trochę taki polski serial mieszamy z innymi konwencjami - czy to horrorem, czy filmem detektywistycznym. Poza tym, co kilka scen robimy przerwę i podpytujemy widzów o kolejną dawkę sugestii - pytamy, czy któraś z postaci ma się zmienić, jak mają się rozwinąć niektóre wątki, jakie tragiczne lub szczęśliwe, lub psychodeliczne zdarzenie ma się w miasteczku wydarzyć. Tak więc cała historia, która składa się z pięciu części - trzy gramy my, dwie opowiadają widzowie, powstaje na miejscu, korzystając z wyobraźni widzów oraz naszych umiejętności improwizacyjnych. Oczywiście istnieje możliwość stworzenia szczególnej formuły dla szczególnego widza. Dla policjantów możemy zagrać Opowieści z Posterunku, dla księgowych Romans przy Biurku wśród Cyfr, dla informatyków dramat psychologiczny Życie na Kablu. Naszym założeniem jest, żeby było zabawnie, absurdalnie, głupkowato oraz, żeby widownia miała czynny i widoczny wpływ na wydarzenia, które się dzieją na scenie. Kompani pochodzą z niegdysiejszego teatru Wybrzeżak z Gdańska. W skład grupy ponadto wchodzą Wojtek Tremiszewski i Szymon Jachimek z Kabaretu Limo oraz stand-uper Kacper Ruciński. |
